Alergie typu I są często diagnozowane przy pomocy testów skórnych lub przy pomocy testów śródskórnych, często stosowanych w kolejności po negatywnych testach skórnych. Zaleta testów skórnych polega na szybkich rezultatach, dobrej czułości i zdolności do testowania każdego antygenu.

Wadą jest dyskomfort związany z procedurą, możliwe niebezpieczeństwo wystąpienia anafilaksji, przeciwwskazania do stosowania leków takich jak leki antyhistaminowe, leki przeciwobrzękowe i obkurczające naczynia, betablokery, leki działające rozkurczowo na oskrzela, teofilina, oraz możliwa interferencja z chorobami skóry.

Ponieważ testy skórne odzwierciedlają tylko reakcje IgE-zależne, nie mogą informować klinicystów o potencjale opóźnionych reakcji nadwrażliwości odpowiedzialnych za tak szeroką gamę objawów klinicznych.